موج غریبی بود،جدالی که خصمانه می نمود و ندانستم --باختن درآن-- نقطهء سعادت من است.

ثانیه ای درنگ نداشت، به جنگ میخواند مرا، مدام و مداوم.

نا ((آخرین ذره های وجود داشتن ام)) را نابود کند.

و من دراین جدال سلاحی جز باختن نداشته ام، باختن آنچه که اینک فهمیده ام می باید باخت.

روزی غرور برداشتم و --- این راه ---- غرورم را شکست

روزی گام برداشتم و --- این راه --- پایم را شکست.

روزگاری دل بستم و --- این راه --- دلم را شکست

و امروز فریاد بودن سر دادم و این راه مرا شکست.

و به راستی که ابتدا درد داشت، آنچنانکه به کفر گویی هم افتادم.

و اینک دیگر منی باقی نیست؛ آنچه بین((من)) بود و (( او)) ؛ من بود؛ که قربانی اش کردم.

همانند آن خواب دوست داشتنی !

ابدیت یافته ام و دیگر جانی ندارم که درد کشد! و یا حضوری ندارم که ملالی کشد!

دوستت دارم، همچنان فروزان و سوزان و فزاینده. و هیچ گاه به این خوبی نبوده ام.

این یک دستور بود، باید برملا میکردم و زمانی هم نداشتم. می ترسیدم، حالم بد بود و خسته بودم. ولی همه چیز آنگونه پیش رفت که می بایستی!

و اینک خوبم، هیچ گاه اینقدر خوب نبوده ام.

من نیستم و هستم، هیچ نیستم و همه چیز هستم.

بخشی ازین دنیا بودم که وجود داشت و اینک که وجود ندارم همهء دنیایم.

به چشمان بی نظیر ات سوگند می خورم که هیچ گاه به این خوبی نبوده ام.

به آن ماه محدب و خاطره انگیز در میان صورت مهربانت، به آن دستان خنک و دلچسب ات و به آن نگاه جنون آمیزت سوگند می خورم که هیچ گاه به این خوبی نبوده ام...

به وجود پاکت ،آن وجود عاری از دروغ و کینه و به ترکیب دیوانه وار اجزای صورتت

 و به این احساس عمیق و آکنده؛

که حقیقتا تو بودی تحقق آن رویای دوست داشتنی ،دران شب پر درد و پر تالم.

چشمانم را بسته ام و بر فراز زندگی پرواز میکنم ، نه اندوهی هست و نه بیماری. 

کجا این من ام، همه ام و هیچ ام؛ با آسمان احساس همنوعی دارم و با باد خیال آمیزش،در هم آمیخته ایم من و خورشید.

و ابتدا اگرچه سوختم، اینک خورشیدم که سبک بال بر بلندای حیات پرواز میکنم.

و فروزانم ، در میان سینه ام شعله ها  میسوزند و من اما به خاطره ای از لبخند تو همچنان مست ام و دیوانه.

آری حالم خوب است؛

زندگی سختی داشته ام، درد و تنهایی و بیماری و بی کسی و تفاوت!

چشمانت از چشمان غزال مست تر بود که اینگونه دیوانه ام ساخت.

چشمانت از چشمان غزال شیرین تر بود که اینگونه شیرین کامم ساخت.

در تمام روزهای تنهای ام و در تمام شب های سخت و طاقت فرسای دورهء آموزشی، با یاد چشمان تو خدا را در یاد آوردم، این شعر را زمزه کردم و لبخند بر لب آوردم.

آن عاشق دیوانه که این خمار مستی را ساخت

                                   معشوق و شراب و می پرستی را ساخت

بی شک قدحی           شراب نوشید    و از آن

                                سرمست شد این جهان هستی را ساخت

هر کاری میکنی ، مرا از داشتن این احساس مافوق بشری منع نکن!